VARIŞ

ne çok yol gelmişim öyle

şimdi kalbindeyim graubünden’in

engadin yokuşundan inilerek gelinen şehrin

romalıların çığrından geldim

asıl yazmanlardan kalma fermanları getirdim

belki zamanıdır artık gerçekleşmesi tesadüflerin

kim bilir sahibi burdadır belki de yüreğimin

ya da kederi kalan günlerimin

chur deniliyor demek ki bu şehre

dağlarla sarılmış çepeçevre

garipsemeden bakmak istesem de

kendinden geçmiş gibi bakıyor

istemsizce de olsa gördüğüm çoğu çehre

sanki tekrar eden tarih gibi

korkarım bu yürekle sığamam bu şehre

ahh bakın hele bu da nesi

geliyor gözlerden düşen damlaların sesi

başında durduğum lucrezia’nın çeşmesi

o ki bir zamanlar iffetin ve narinliğin gözdesi

belki bu tesadüfle kaybolacak

içimdeki aşka olan inancımın şüphesi

biliyorum ki zaten birçok öykü gibi

gözyaşı her yerde zorbalığa direnmenin kefaleti

ne çok kişi var başına gelen bu şehadetin

zorlamasıyla olmalı merakın ve keşfetmenin

ya da delilini görmek için

sadakatin ve terk etmenin

yine de şamatası gibi yoruyor insanı

gelip geçicilerin hırgürü ve çenesi

elinde kalemi duruyor bir adam

içimden diyorum ne çok ötüyor şu saksağan

erkekliği herkesçe görülsün diye durmadan

etrafına sözcükler savurup duran

merağımla yanaşıyorum çaktırmadan

yanlış anlamadıysam adı ishaan

anladım şimdi tamam

adın ishaan demek arıyorsun kendini

madem öyle bişof’a git eğitsin seni

ya da kalabalığı sana göre olan

mezarlığına git durmuş kalbi gibi bu şehrin

ki gömüp gelesin kendindeki benliği

ki anlayasın insanda iğreti duran tekilliği

yoksa mümkün değil

karşıma alamam sendeki şu gereksiz şenliği